Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
brâdam st. m.
st. m., mhd. brâdem, bradem, nhd. brodem, broden; mnd. brâdem; vgl. ae. brǽþ. — Graff III, 299.
pradam: nom. sg. Gl 2,434,33/34 (clm 14 395, 11. Jh.). 440,33 (ebda., -ā; lat. gen. sg.). — bradim: nom. sg. Beitr. 73,257,8 (mus. Brit. Arund. 225, 14. Jh.). 1) Dampf, Dunst: pradam [niveus ... pulvis (calcis) ardet, ... mortifer ex odore] flatus [Prud., P. Cypr. (XIII) 79] Gl 2,440,33. [decoctae ... (herbae absinthii)] vapor (huius herbae odor et fumus) [obstrusas liberat aures, Macer Flor. III, 81] Beitr. 73,257,8. 2) Gluthauch des Feuers: der vparheizo pradam [prunas tepentes sternite, ne] fervor ignitus nimis [os contumacis occupet, Prud., P. Laur. (II) 342] Gl 2,434,33/34 (2 Hss. filu heizêr).
Abl. brâdemen.