Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
bonitas f.
bonitas , -atis f. I de caritate, pietate: A benignitas, gratia — Güte, Gnade : 1 de Deo, Christo: Trad. Patav. 18 (a. 788/89) integrum reminiscentes -is bonitatis Dei ( Hraban. carm. 39,43,2 D. pietas et sempiterna -s bonitas . al. ). Wandalb. creat. mund. 3 aeterni pater atque summae fons -is bonitatis . Hrotsv. asc. 62 pastor verus, cordis -e bonitate fidelis. Thietm. chron. 4,56 exaudita est Dobrawa a benignitate conditoris sui, cuius infinita -e bonitate persecutor ... resipuit. Arno Reichersb. apol. p. 17,2 Deus naturaliter bonus, imo ipsa -s bonitas est; cuius -is bonitatis manifestatio…