Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
bluotrunst stm. stf.
bluotruns , bluotrunst stm. ( ? ) u. stf. blutfluss, blutfliessende, blutige wunde ( doch ohne knochenverletzung ). vgl. RA. 629. dâ mite er ( Christus ) an dem crûce ouch streit mit grôʒen nôten genuoc. swie er den sic ze hûse truoc, doch gôʒ er manige bluotruns Pass. 150,37. — ist daʒ ein mait mit zurissem gewant und pluetruns chlait.... chlait si aber ân zurissens gewant und ân pluetruns, sô brünn. stdtr. s. 357,41. sô ein man einen eit gelobet vor gerichte umbe unbilliche wort, roufen, slagen, schelden adir blutrunst kulmer recht 2,38. mit slahene unde roufene âne bluotrunst, doch so dass …