Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bluotfaro adj.
adj., mhd. bluotvar, im ält. Nhd. blutfarb; mnd. blôtvār; vgl. nhd. blutfarben, -farbig; mnl. bloetvarwich. — Graff III, 253. 701.
pluot-fareuuen: dat. pl. Nc 752,13/14 [93,1/2]. — bluot-fareuu-: acc. sg. f. -un Nc 710,5/6 [33,13]; acc. pl. m. -e 752,15 [93,3].
blutfarben, blutrot: uuarf si sie in dia bluotfareuuun zessa Martis in illum cruentae similitudinis reiciebat aestum Nc 710,5/6 [33,13]. Eliotropios ist cruone mit pluotfareuuen strimon . die ioh tero sunnun skimen bluotfareuue ... gemachont . ube er in einemo becchine follemo uuazeres uzketragen uuirt [Heliotropios lapis est viridis sanguineas habens venas; missus in argenteam pelvim aqua plenam radios solis in sanguineum vertit colorem, Rem.] 752,13/14. 15 [93,1/2. 3].