Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bleihgruonî st. f.
st. f. — Graff IV, 300.
pleich-cruoni: acc. sg. Npgl 67,14.
hellgrüne Farbe, hellglänzender grüner Schimmer auf dem Rücken der symbolisch gedeuteten Taube, übertr. auf die Lebenskraft der Liebe als caritas dei et proximi: sancta ęcclesia ist columba deargentata ... si habet in dorso uirorem auri (pleichcr. goldis) . uuanda iro starchi ist in uirtute caritatis et sapientię. Vgl. Aug., En. S. 822 f.