Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bivon and. sw. v.
and. sw. v., mnd. bēven, mnl. beven; afries. bevia, bivia; ae. bifian, beofian; an. bifa(st); vgl. bibên.
biuon: inf. Gl 2,589,38 = Wa 104,16 (Düsseld. F 1, 10./11. Jh.); zum Part. Praet. bibonda Npw 2,11 vgl. bibên.
beben, schwanken (von der Erde) als Naturvorgang: b. gideda [saevus ... turbo vexatum] tremefecit [orbem, Prud., P. Caesaraug. (iv) 82].
Abl. bivâda, bivunga (bevunga).]