Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
erbivon mfrk. sw. v.
mfrk. sw. v.; mnl. erbeven; ae. ábifian.
er-beueda: 3. sg. prt. WA 79,2 (Ausg. erbibeneta).
in zitternde, bebende Bewegung geraten (vor Freude), erbeben, erzittern: min wino rahta sina hand in ze mir ... ande min wambo erb. ze sinemo angripho [venter meus intremuit ad tactum eius, Cant. 5,4].