Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
birîg adj.
birîg adj. , mhd. birec, schweiz. bêrig Schweiz. Id. 4,1478. — Graff III, 156. pirig: Grdf. Np 1,3. 51,10 (-îg); nom. sg. f. - ] iu Gl 2,473,34 ( 2 Hss., 11. Jh., -iv). 633,43 ( clm 18 059, korr. aus -ing-); dat. sg. f. - ] ero 473,26 ( 2 Hss., vgl. o. ); nom. pl. f. - ] o 631,55/56 ( clm 18 059 ). birig: Grdf. NpNpw 127,3 (Np -îg). Npw 1,3; nom. sg. m. - ] o Np (-îg-), - ] e Npw 127,3; dat. sg. m. - ] en Np 51,10; dat. sg. n. - ] emo Nb 145,5 [156,9] (-îg-); acc. sg. n. - ] az Gl 2,484,46 ( Sg 136, 9. Jh.; korr. aus -aṅz); acc. pl. m. - ] e Np 67,17. biric: Grdf. Npw 32,6. 1) fruchtbar, reich…