binomius

^*binomius, -a, -um. (cf. binominis) 1 adi.: a duo nomina habens — zweinamig: MLWHerig. Ursm. 1,115 quia post baptisma -usbinomius esset et post hęc Landelini cognomen haberet Morosus. MLWTheod. Theol. Conr. praef. p. 214,9 alii ... eum Cuonradum nominant, alii ... Cuononem appellant, alii utriusque nominis quasi -umbinomium fuisse autumant. MLWOtto Frising. chron. 2,1 p. 69,37 occurrit, quod Darius ... in Daniele non Astyagis, sed Assueri filius vocatur; potuit vero esse, quod -usbinomius fuerit. MLWLamb. Ard. hist. 25 p. 574,5 Robertum ..., qui, ut tunc temporis erat consuetudo et adhuc ... tenetur, -usbinomius erat. MLWChron. Albr. MLWa. 691 quod ibi nominatur papa Zagharias, intelligendum, quod papa Sergius fuit -usbinomius. MLWAlbert. M. animal. 8,94 -abinomia ... est haec avis aput Latinos. MLWal. de re: MLWAribo Frising. mus. p. 33 baptizemus eundem modum (sc. tetrardum) nominantes eum yppomixolidium, ut sic sit -usbinomius, sicut eum biformem novimus. b aequivocus — gleichnamig: MLWChart. Austr. sup. II 110 p. 165,14 (a. 1125) inter duos -osbinomios fluvios, qui dicuntur Aggist. 2 subst. masc.: qui duo nomina habet — ein Zweinamiger: MLWThietm. chron. 3,21 p. 126,3 -usbinomius ille ... inperatricem ... vocavit. MLWVita Herm. Ios. 21MLW^ex. noster ... -usbinomius (sc. Hermannus Iosephus) cum principe apostolorum in nominis appositione maxime convenire videtur. Sroder