Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
binomius
* binomius , -a, -um . ( cf. binominis) 1 adi. : a duo nomina habens — zweinamig : Herig. Ursm. 1,115 quia post baptisma -us binomius esset et post hęc Landelini cognomen haberet Morosus. Theod. Theol. Conr. praef. p. 214,9 alii ... eum Cuonradum nominant, alii ... Cuononem appellant , alii utriusque nominis quasi -um binomium fuisse autumant. Otto Frising. chron. 2,1 p. 69,37 occurrit, quod Darius ... in Daniele non Astyagis, sed Assueri filius vocatur; potuit vero esse, quod -us binomius fuerit. Lamb. Ard. hist. 25 p. 574,5 Robertum ..., qui, ut tunc temporis erat consuetudo et adhuc ... ten…