bilinguis

bilinguis, -e. 1 adi.: duplex in verbis, falsiloquus — doppelzüngig, heuchlerisch (cf. MLWGloss. I 251,13 St.-S. -isbilinguis [binguis b] ... zuuizuki. 531,38 pispahhalen. MLWal.): MLWHraban. hom. I 50 p. 92^D debet esse christianus ... neque iniuriosus nec -isbilinguis. MLWBenzo ad Heinr. 4,10 -isbilinguis turba crevit. MLWEcbasis capt. 742 ore -ibilingui (MLWBernh. Geist. palp. 1,235). 1045 informat ..., quę sit cautela -isbilinguis. MLWHeinr. August. planct. 500 noxius est anguis vir lividus atque -isbilinguis. MLWAlbert. M. pol. 5,8^r p. 536^a,22 adulator -isbilinguis est, qui laudando unum detrahit alteri. MLWsumm. theol. II 18,117,2,3 p. 366^a,17 dicit ... glossa, quod -isbilinguis est, qui aliud loquitur de praesente et aliud de absente. MLWal. 2 subst. masc.: qui duplex in verbis vel falsiloquus est — ein Doppelzüngiger, Heuchler (cf. MLWGloss. I 535,15 St.-S. -isbilinguis pisprachaler. IV 213,19 -isbilinguis bisprechere. MLWal.): MLWLios Mon. 561 expulerint vos ... ut ineptos atque -esbilingues (gloss.: mentaces). MLWArnulf. delic. 317 principibus placidis persuadet bella -isbilinguis. MLWHildeg. epist. I 124 p. 348^D in vobismetipsis contradictionem -iumbilinguium contradicitis. MLWal. cf. ^*bislingua. Rudolph