Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
benigniter
benigniter . benevole, comiter, amanter — wohlwollend, freundlich, liebevoll ( cf. Gloss. I 84,25 St.-S. -e benigne frumafolle): 1 latius: Liber hist. Franc. 10 p. 252,26 cum haec illi -r benigniter dixissent. Beda hist. eccl. 1,24 p. 43,31 misit ... pontifex ad ... archiepiscopum, ut Augustinum ... -e benigne susciperet ( Eigil Sturm. 16 -e benigne et honorabiliter . Thegan. Ludow. 9 -e benigne [bene 1 ] suscipiens. Thietm. chron. 6,21 caritas -e benigne a cunctis succipiatur. Chart. Raitenh. 23 pactionem ... abbas -e benigne suscepit. saepe. cf. Chron. Fred. 3,23 -r benigniter a Clodoveo rec…