bargildio

^*bargildio, -onis m. (orig. MLWgerm., inde MLWital. bargello, cf. W. Metz, MLWZRGGerm. 72. 1955. p. 191) apud Francos et Saxones MLWi. q. homo liber ad expeditionem et placitum comitis astrictus — dem Grafen wehr- und dingpflichtiger Freier, ‘Pfleghafter’ (cf. Handwörterb. z. dt.Rechtsgesch. I. 1965. p. 417sq.): MLWCapit. reg. Franc. 86,4 de hominibus, qui per ingenia vel iniuste consentiente comiti et centenario se ingenuare voluerint et facere se -ionesbargildiones, qui multo tempore fuerunt servi. 162,3 ceteri ... liberi homines, quos vocant bharigildi, volumus ut singuli comites hunc modum in expeditionem eundi teneant MLWeqs. 273,32 sic mallum suum teneat comes, ut barigildi eius et advocati ... ad suum mallum occurrere possint. MLWChart. Osn. I 214 p. 187,2 (a. 1096) pręsentibus testibus ex nobilibus ..., ex liberis autem Formund, Waldmar et omnes ber-ibergildioni ad ... placitum pertinentes (216). MLWChart. select. Altmann 151 p. 314,21 comites de liberis hominibus, qui vulgo -ibargildioni vocantur, in comitiis habitantibus statutam iusticiam recipere debent. Humperdinck