Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bâgal adj.
adj.; zur Bildung vgl. Wilm. Gr. 22 § 321,2. — Graff III, 24.
pakiliu: nom. sg. f. Gl 1,541,32 (Rb).
geschwätzig, schwatzhaft: p. inti caugarontiu [occurrit illi mulier ornatu meretricio ...:] garrula [et vaga, Prov. 7,10].
Abl. bâgalin.