Eintrag · Köbler As. Wörterbuch
bōkstaf st. M. (a?)
bōkstaf , st. M. (a?)
- nhd.
- Buchstabe
- ne.
- letter (N.)
- Hw.:
- vgl. ahd. buohstab (st. M. (a?)); anfrk. buokstaf
- Q.:
- H (830)
- E.:
- germ. *bōkastaba-, *bōkastabaz, st. M. (a), Buchenstab, Buchstabe; s. idg. *bʰāgós, F., Buche, Pokorny 107
- W.:
- mnd. bōkstaf, M., Buchstabe; B.: H Dat. Pl. bocstabon 230 M, buokstaƀon 230 C; Kont.: H thoh mag he bi bôcstaƀon brêf geuuirkean 230
- L.:
- TAsHW 37a (bōkstaf), Seebold, Chronologisches Wörterbuch des deutschen Wortschatzes 2, 202a (buohstab), Wortschatz der germanischen Spracheinheit, unter Mitw. v. Falk, H., gänzlich umgearb. v. Torp, A., 4. A., 1909, S. 272, Berr, S., An Etymological Glossary to the Old Saxon Heliand, 1971, S. 61
- Son.:
- Behaghel, O., Die Syntax des Heliand, 1897, S. 8, vgl. Sievers, E., Heliand, 1878, S. 444, 25