Hauptquelle · Lex. musicum Latinum
authenticus
authenticus -a , -um ‚authentisch‘, zu den authentischen Tonarten gehörig (als Bezeichnung für die 1. 3. 5. und 7. Kirchentonart mit hochliegendem Ambitus) — ‘authentic’, belonging to the authentic modes (as term for the first, third, fifth, and seventh modes with an ambitus lying above the final) A generell — general 1 ohne nähere Bestimmung — without further qualification [s.IX] LmL Aurelian. 8, 6: Nam quod quattuor eorum (sc. tonorum) autentici vocantur ad precipuum eorum sonum refertur eo, quod aliis IIII quasi quidam ducatus et magisterium ab eis prebeatur. [s.X] LmL Cant. Quid est cant. …