Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
auctorabiliter adv.
adv. * auctorabiliter . 1 pro potestate — kraft des Amtes : Epist. divort. Loth. 16 p. 234,40 -r auctorabiliter praecepistis (sc. papa). Ekkeh. IV. cas. 73 ex. ut eum (abbatem) in sedem suam -r auctorabiliter reponeret episcopus. 2 ex arbitrio — nach freiem Ermessen : Chart. episc. Hild. I 12 p. 5,23 (s. XI./XII.) quod (monasterium) ... iuris proprii libertate -r auctorabiliter manumittere potuissent fundatores. 3 excellenter, peritissime — vorzüglich, meisterhaft : Herm. Sangall. Wibor. 7 statim ita -r auctorabiliter ipsa (virgo) psallere coepit, ut ... nequaquam inferior esse videretur sacer…