Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
attonitus
attonitus (adt-) , -a, -um . 1 strictius i. q. tonitru perculsus , stupefactus — vom Donner gerührt, betäubt (in imag .) : Notker. Balb. gest. 1,19 fulmineas in eum acies imperator intorquens -um attonitum terrę prostravit. Ruotg. Brun. 46 multi congelatis membris -i attoniti ... semet ipsos vivere obliti sunt. al. 2 latius: a perterritus, confusus — erschreckt, betroffen : Walahfr. Mamm. 18,21 -i attoniti properata premunt vestigia retro. Walth. Spir. Christoph. II 4,116 talibus ad-ę bellis visuque puellę. Gerh. August. Udalr. I 17 p. 406,17 magno stupore -us attonitus dixit: ‘heu eqs. ’ Otto…