Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
asylum n.
1. asylum (asil-) , -i n. ( ἀσυλον) form. -lium asylium : Gloss. I 28,22 St.-S. asilium (a). I strictius i. q. locus refugii — Zufluchtsstätte ( cf. Gloss. I 29,22 St.-S. asilum hailac stat. II 712,34 asilum fluhthus genathus . IV 131,56 asilum zphluchthus): A proprie: 1 de locis inviolabilibus: a de fanis paganorum: Paul. Diac. Rom. 1,2 condito templo, quod -um asylum appellavit, pollicitus est Romulus cunctis ad eum confugientibus inpunitatem ( cf. Nicol. I. epist. 99,95. Liutpr. leg. 12). Alcuin. epist. 246 p. 399,27 in civitatibus poene ubique -um asylum esse propter refugium sceleratorum…