Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
astantes subst. m.
subst. astantes , -ium m. (f.: l. 48) 1 qui prope stant, circumstant — die Da(bei)stehenden, Umstehenden : Arbeo Emm. 15 in conspectu ad-ium. Chart. Sangall. A 40 corum adestantebus ig signacola continuntur. Agius vita Hath. 25 ad alloquendas -es astantes . saepe. in iudicio ( cf. H. Conrad, Deutsche Rechtsgeschichte. 2 1962. ind. s. v. ‘ Gerichtsumstand ’ ): Trad. Frising. 186 p. 179,18 (a. 802) finita est contentio coram resedentibus et ad-bus multis. Chart. Salem. 13 p. 23,18 (a. 1169) cuius (ecclesiae) libertatem ... coram antecessore nostro ... omnium -ium astantium iudicio ... obtinuit. …