Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
assertor m.
assertor (ads-) , -oris m. I iur.: A vindex (libertatis) — (Freiheits-) Vertreter : MLW Leg. Burgund. Rom. 44,2 p. 160,7 si voluntarius ad-r adsertor aut defensor ingenuitatis inveniri non potuerit. B mandatarius, actor — Vertreter, Sachwalter : MLW Leg. Wisig. 2,1,19 p. 66,10 si ... episcopus ... pro sua persona ad-em adsertorem dare distulerit. 2,3,3 si quis per se causam dicere non potuerit ..., ad-em adsertorem ... dare debebit. 2,3,4 p. 91,1. MLW al. MLW Hadr. II. epist. 41 p. 759,20 non iudicum vel -um assertorum , sed consciorum tantum et obsecundatorum persona usi fuisse dinoscimini. M…