Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
arativus
* arativus , -a, -um . 1 adi.: qui arari potest, aratorius — pflügbar, kulturfähig, Acker- : a latius: Chart. Sangall. A 25 (a. 759/60) unum iornalem de campo -o arativo . 531 inter -am arativam terram et silvosam iugera cv. saepe (v. ind. ). Form. Sangall. I 2 unam hobam ... de terra -a arativa . Ortl. chron. 1,4 p. 20,17 quae ... cum herbida tellure ..., -o arativo vel sterili rure ... pro c mansis aestimabantur. Cod. Wang. Trident. 74 p. 170,34 in ... terris -is arativis , prativis. al. in his regionibus. b strictius i. q. excultus — in Kultur befindlich : Ortl. chron. 1,6 p. 36,8 cum ... a…