apporto

apporto (adp-, apo-), -avi, -atum, -areapportare. 1 proprie MLWi. q. afferre, adducere — heranbringen, -führen: MLWWett. Gall. 11 ad-tum rete. MLWNotker. Balb. gest. 1,16 p. 20,3 murem ... episcopo venalem ad-vit. MLWThietm. chron. 6,14 igne iam ad-to. MLWWipo gest. 39 p. 59,15 crucem sanctam ... -ariapportari fecerat. MLWAlbert. M. animal. 1,523 sanguinem, quem ad-ant venae. saepe. MLWc. sensu solvendi: MLWChart. ord. Teut. (Hass.) 49 (a. 1235) censum ... ad ... cenobium ... apo-vi (MLWChart. Tirol. notar. I 415 p. 194,13). MLWc. sensu perferendi: MLWDipl. Conr. II. 144 Manigoldus ... nostrae ad-vit presentiae preceptum. MLWChart. Bund. 1067 -taapportata est indulgentia de peractione officii corporis Christi. 2 translate: a nuntiare — melden: MLWBerth. (?) annal. MLWa. 1079 p. 322,40 oboedientiam ... ex parte Heinrici pseudolegatus -vitapportavit. MLWOtto Frising. gest. 1,8 p. 25,15 nuncius aliqua tristia ipsi -ansapportans. MLWal. b tradere — übereignen: MLWLex Ribv. 50,1 facultatem suam ... cuicumquelibet ... adoptare (adportare MLWvar. l.) n hereditate vel adfatimi〈re〉. Baader