Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
antunga st. f.
st. f., mhd. andunge, nhd. ahndung; ae. andung.
andunga: acc. sg. Gl 2,156,22 (Sg 820, 10. Jh.).
Erregung über geschehenes Unrecht, das Eifern für die Wahrung des Rechts und die Bestrafung des Unrechts: [naturae quidem ius esse, quod nobis non opinio, sed quaedam innata vis afferat, ut religionem, pietatem, gratiam,] vindicationem ‘Rechtsgefühl’ [Cic., De invent. ii, 22). Vgl. dazu: vindicationem, per quam vim et contumeliam defendendo aut ulciscendo propulsamus a nobis et nostris ..., et per quam peccata punimur, ebda.