Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
antlîh adj.
antlîh adj. , bair. ändlich, vgl. Schm. 1,86 s. v. änlich. ant-lichir: nom. sg. m. Gl 4,167,27 ( Sal. d, 12. Jh. ); ante-licher: dass. 38,34 ( Sal. a 1, Z wettl 1, 13. Jh. ). altererbt, von den Vorfahren überkommen, uralt: avitus Gl 4,38,34 ( Parallelhs. altlîh). 167,27. Vgl. anolîh.