anomalus

anomalus , -a, -um . ( ἀνώμαλος) script. : ann-: l. 42. ana-: l. 38. form. nom. pl. -es: l. 42. metr. : ānŏmăl-: l. 48. ănōmăl-: l. 56. I adi. : A gramm. et mus. i. q. a regula discrepans — von der Regel abweichend : Aldh. ad Acirc. 116 p. 159,30 ‘faxo’, quod -um anomalum ( ana- anamalum var. l. ) est. Lup. Ferr. epist. 8 in aliis ... quibuslibet verbis ... -is anomalis . Herm. Augiens. mus. p. 18,4 illam (speciem diapente) -am anomalam fb (i. tritonum FH) esse. remissius i. q. non congruens — nicht regelrecht : Guido Aret. form. 4 p. 90 b habet ... multas antiphonas, que ann-es esse videntur.…