Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
anhaft m.
anhaft , m. adhaesio, affixio, annexum. mhd. anehaft: âne wankes anehaft. Parz. 223, 4; daʒ tuot al des winters kraft, nebel, rîf, snê ist sîn anehaft. Altschw. 71 ; wie sonst anehanc von thau und reif verwandt wird. angift und anhaft. Luther 1, 214 a ( s. angift); dann weil der glaub geist ist, musz sein anhaft und objectum auch geistlich sein. Frank chron. 255 a .