Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
ana[h]ruof st. m.
st. m., nhd. anruf; mnd. anrôp. — Graff IV, 1137.
ana-ruof: acc. sg. Gl 2,136,34 (M, clm 18 140, 11. Jh.).
(feindlicher) Anruf, Anschuldigung, Vorwurf: [quia eum (den Papst) ob impugnatorum suorum] impetitionem (Hs. appetitionem) [... obligari non potuisse cognovimus, Symm., Syn. Rom. p. 335] (3 Hss. -ruoft).