Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
amicabilis
amicabilis , -e . I gener.: A amicus, comis, benignus — freundlich, freundschaftlich, gütig : Heito Wett. capit. 3 p. 267 allocutio. Thietm. chron. 7,47 peticione. Wipo prov. 53 -is amicabilis increpatio non est dampnatio. Epist. Ratisb. 13 p. 332,10 verba. al. v. et p. 560,44. voluntarius — freiwillig : Nadda Cyriac. I 3,5 militavi ... non ex debito, sed -i amicabili consorcio. B necessarius, amicitia coniunctus — befreundet, freundschaftlich verbunden : Hraban. carm. 39,95,5 turba nec -is amicabilis praestat iuvamen debilis. Albert. M. eth. 9,3,4 p. 593 b ,6 quaedam mensura est -is amicabili…