Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
altanus
altanus , -a, -um . (altus) 1 adi.: altivolans — in der Höhe fliegend : Frid. II. Imp. art. ven. 6 p. 186,18 falcones peregrinos multi falcones -os altanos vocant. 2 subst. masc. : a ventus inter zephyrum et austrum (ab mari alto spirans) — Südwestwind (der vom Meer her weht ) : Aethicus Ister 100 p. 75,15 ventis discurrentibus euro et -o altano . Honor. August . imag. 1,55 sunt duo venti, aura et -us altanus , aura in terra, -us altanus in pelago. b tranquillitas maris — Meeresstille ( cf. Plin. nat. 2,114): Hraban. univ. 9,26 p. 283 A tranquillitas ... pelagi, quam -um altanum vocant, pacem …