Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
aequanimiter adv.
adv. aequanimiter . 1 de animi habitu: a moderate, patienter — gelassen, geduldig : Ermenr. ad Grim. 4 p. 539,1 -r aequanimiter , si qua sunt in eis (monasteriis) anomala, dirigis. Thietm. chron. 7,3 illatum facinus -r aequanimiter portavit. Chart. Turic. 1150 p. 246,1 homagii dampnum ... e-r sustinere. al. b quiete, pacifice, obtemperanter — ruhig, friedlich, gehorsam : Thegan. Ludow. 20 p. 595,30 nullus enim cum eis -r aequanimiter vivere potest. Vita Magni Fauc. 29 equi ... indomiti ... ferentes sanctum corpus valde -r aequanimiter . Widuk. gest. 3,64 Wichmannus -r aequanimiter se continuit…