Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
aedificabilis
* aedificabilis , -e . 1 subst. masc.: qui aedificare potest — ein Baufähiger : Albert. M. metaph. 9,3,2 p. 533 a ,39 sicut se habet aedificans secundum actum ad -em aedificabilem , qui potens est aedificare et nondum aedificat. 2 subst. neutr. : a quod aedificari potest — was gebaut werden kann : Albert. M. phys. 2,2,8 p. 135 b ,24 omnibus ex lignis -bus aedificabilibus . eth. 10,1,6 p. 611 b ,30 aedificativa, prout est motus in -bus aedificabilibus existens, perfecta est, cum perfecit, quod appetiit. metaph. 6,2,1 p. 389 a ,22 horum accidentium nulli penitus est aedificativa sive -is aedific…