aedificabilis

^*aedificabilis, -e. 1 subst. masc.: qui aedificare potest — ein Baufähiger: MLWAlbert. M. metaph. 9,3,2 p. 533^a,39 sicut se habet aedificans secundum actum ad -emaedificabilem, qui potens est aedificare et nondum aedificat. 2 subst. neutr.: a quod aedificari potest — was gebaut werden kann: MLWAlbert. M. phys. 2,2,8 p. 135^b,24 omnibus ex lignis -busaedificabilibus. MLWeth. 10,1,6 p. 611^b,30 aedificativa, prout est motus in -busaedificabilibus existens, perfecta est, cum perfecit, quod appetiit. MLWmetaph. 6,2,1 p. 389^a,22 horum accidentium nulli penitus est aedificativa sive -isaedificabilis ipsa practica sive ars operativa. b materia — Baumaterial:MLW Albert. M. pol. 7,4^d p. 657^a,33 materia ... lignorum, ad cremabilia scilicet et -iaaedificabilia. Pape