Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
âdumzuht st. f.
st. f.; as. âðumtuht, mnd. âdemtocht, mnl. ademtocht; vgl. He âðom; vgl. âtumzuht st. f.
In mittel- und niederd. Hss.
aðv-zuhti: dat. sg. Gl 2,531,61 (Zürich, Rhein. 62, 11. Jh.); -zufti: 576,21 = Wa 90,10 (-dū-; Düsseld. F 1, Werden 10. Jh.). — athum-tuhti: nom. pl. Gl 2,579,26 = Wa 93,14/15 (ebda.); adhum-tuitti: nom. pl. 711,26 (Paris. 9344, Echternach 11. Jh.; l. -tuhti).
athun-zuhti: acc. pl. Gl 2,614,10 (Pommersfelden 2671, 12. Jh.). 1) Atemzug, Atem, das regelmäßige Ein- und Ausatmen eines lebenden Wesens: aðvmzuhti [liber ...] flatu [laxiore spiritus rerum parentem ... precabitur, Prud., H. ieiun. (VII) 24] Gl 2,531,61. 576,21 = Wa 90,10 (a. über spiritus). athumtuhti [animam ... malignam fracta intercepti] commercia gutturis [artant, ders., Psych. 32] 579,26 = Wa 93,14/15. athunzuhti [angebar rursus alia animi procella turbati, et aegros] anhelitus [illa mihi ... ratio commovebat, Sed., Carm. pasch., Ep. ad Mac. 3,7] 614,10. 2) Luftloch, Öffnung, durch welche Luft eindringen kann: adhumtuhti [hic specus horrendum et saevi] spiracula [Ditis monstrantur, Verg., A. VII, 568] Gl 2,711,26.