Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
abunstîg adj.
adj.; as. afonstig, s. u. — Graff I, 272.
ap-unstigero: gen. pl. Gl 1,784,29 (M, 11. Jh.). — ab-unstig-: nom. sg. m. -er Gl 4,147,38 (Sal. c). Beitr. 73, 217 (nach Gl 4,147,36); nom. pl. m. -a 1,591,22 (Stuttg. theol. et phil. 218, Zwiefalten 12. Jh.); gen. pl. -ero, -er 784,29/30. 30. (M. 12. Jh.).
[Da im As. nur abunst, kein aBanst belegt ist, gehört hierher wohl auch af-onstig: Grdf. Wa 64,14.]
Das verstümmelte abun .. S 175,12 ergänzt Steinmeyer zu abunstic. Der Zusammenhang: si anderen abun .. ut ... aliis invident (Beda über Luc. 11, 14. ff.] läßt auch eine Form von abunstôn zu.
übelwollend, mißgünstig, eifersüchtig, feindlich gegen jmdn. eingestellt: abunstiga [pro obtrectatione praesenti, qua me ...] aemuli [laniant, Is., Prol.] Gl 1,591,22. apunstigero [ego in tali opere nec] aemulorum [meorum invidentiam pertimesco, Ep. can., Prol.] 784,29. invidiosus 4,147,38. invidiosus qui semper [invidet] Beitr. 73, 217 (nach Gl 4,147,36; Gegengl. zu invidus qui ad tempus invidet). [afonstig (ni)d [si contra felicitatem alienam nulla vos] invidiae [face succenditis, Greg., Hom. II, 38] Wa 64, 14.]