Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
abintus
abintus (ab intus) . scribitur ábintus: Leo Mars. chron. 2,43 p. 656,30. 1 adv. : a ab interiore parte — von innen, im Innern : corpor. : Leg. Wisig. 3,5,6 replicatos -s abintus clavos. Aethicus Ister 40 iugaque asperrima sectilia ab intus. Recept. Sangall. II 48 qui intra precordia ... percussi fuerint seu ab intus rupti fuerint. Vita Auct. 12 ab intus vocem ... audivit. al. spirit. : Hariulf. Arnulf. 2,33 suspiria cordis ab intus o quot mittuntur. Herbord. Ott. 3,9 p. 753,21 tactusque ab intus spiritu pietatis. al. b pro subst. i. qui intus versantur — die innen Befindlichen : Annal. Ved. a.…