Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
vorloufe swm. stm.
1. vorläufer. ein vorlouf allen swelhen weinschwelg, leseb. 575,9.
2. ein jagdhund, der auf der spur des wildes der erste ist. biut dem keisere zu minnin al daʒ ir welle nemen, vorloufte âne zal, der guoten marche die wal pf. K. 14,31 und anm. waʒ ich imo sende mûle unde olbende, vorloufte u. mûʒêre das. 20,7. vgl. 24, 27. 92,1. eʒ wær vorlouft oder leithunt Parz. 528,27. der edele vor loufe der sîner verte niht verzagt und ungeschütet nâch jagt W. Wh. 435,12.