Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
vertrinke stv.
1. ertrinke. warf in ûf des waʒʒer vlût, daʒ er aldâ vertrunke und zu grunde sunke Pass. K. 175,41. vgl. 272,6. 349,69. in der vlût si vortrunkin Jerosch. 140. a.
2. vertrunken sîn zu viel getrunken haben. lêʒistu scenken dînin wîn den lûten die vertrunken sîn Wernh. v. Elmend. 478.
3. vertrinke, verthue durch trinken. er vertrinket sîn gewant H. zeitschr. 6,493. daʒ si daʒ verspilent und vertrinkent Griesh. pred. 1,37. denkm. 67. dâ daʒ trinkgelt vertrunken ist Brünn. str. 393.