Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
verslîʒe stv.
1. intransitiv. nutze mich ab, verderbe, gehe zu grunde. der liehtbernde glanz, der von der sunnen glîʒet, unt niht dâ von verslîʒet, swie vil man sîn gebrûchet g. sm. 1478. daʒ die sternsehære wiʒʒen, wer ze helle sî versliʒʒen Teichn. 96.
2. transitiv. nutze bis zum zerreissen, verderben ab, brauche auf, bringe hin. ein vil armeʒ röckelîn beschaben unde versliʒʒen Trist. 3995. ich hân mîner ougen vil versliʒʒen das. 17132. — sîn leben verslîʒen g. sm. 1401. Mart. 129. a. sô wil ich mîner jâre tage mit iu verslîʒen und verzern troj. s. 53. d. vgl. 2. c. leseb. 586,17. Suchenw. 31,121. owê ir blüender jugende, wie hât si die versliʒʒen Mai 155,3. beitr. 141. hât driu rosses alter versliʒʒen MS. 2,135. a. — alsus sîn lebin sich vorsleiʒ Jerosch. 154. d.