Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
untugende stf.
un-tugent , un-tugende stf. BMZ untüchtigkeit, schwäche Frl. 192,8 ; untugend, sittenfehler, laster, vitium Dfg. 624 a . Iw. 8142. der sîn adel swachet mit untugenden Msh. 3,87 b . er kunde schande fliehen und alle untugende von im jagen Troj. 601. untugent du habe keine, dî dich dunke grôʒ und unreine Elmend. 655. undugent sî in larten Elis. 4880, vgl. 3280. 9406. daʒ ist untugende Wg. 5280. 83. 92. 312. wil iuch iuwer unt. niht mîden Ls. 1. 298,53 ; unedler sinn, mangel an feiner bildung a.Heinr. 729. er'n tæte sîn unt. schîn Er. 6516. er enwelle untugende pflegen Bit. 4250. der im untugent …