tonus minor

tonus minor 1. Bezeichnung für die authentischen bzw. plagalen Tonarten 2. Bezeichnung für die Kirchentonarten - Bezeichnung für den Ganzton — 1. term for the authentic, or plagal modes 2. term for the modes - term for the tone 1 Bezeichnung für die authentischen bzw. plagalen Tonarten — term for the authentic, or plagal modes [s.IX] LmLMus. ench. 3, 6: Vocatur autem autentus maior quilibet tonus, plagis minor (inde LmLMod. Autent. prot. 16). al. LmLScol. ench. 1, 365: A finali sono aequalis potestas est minori tono in superiora atque inferiora, id est in utroque latere pertingendi usque ad sonos quintos. al. [s.XI] LmLAnon. Prag. 232: maiori tono a finali suo usque ad nonum vel decimum pro libitu componentis liceat eum extendere sonum insuper et II^os finales habituro usque ad undecimum, cum minori non sit fas progredi V^tum vel aliquotiens VI^tum. Utrique vero descendendi ad solum copia concessa sit quintum. LmLAnon. Prag. 249: Quattuor autem tantum in naturali musica sunt toni, quanquam VIII^to in carminibus dicantur modi. Et IIII^or quidem maiores, id est primum, III^um, V^tum, VII^mum vocamus autenticos, id est auctorales, IIII^or vero minores, id est II^dum, IIII^tum, VI^tum, VIII^vum laterales vel iuniores maiorum. Maiores magistros, [] quia duplo in ascendendo metiantur minores, minores dicimus laterales. LmLAnon. Prag. 269. [s.XIII] LmLAnon. Lovan. p. 497b: Maiores toni, id est autentici, scilicet primus et tertius, quintus et septimus, possunt descendere una voce a fine et ascendere octo. Minores autem toni, id est plagales, videlicet secundus et quartus, sextus et octavus, possunt ascendere quinque vocibus et descendere quinque. 2 Bezeichnung für die Kirchentonarten - Bezeichnung für den Ganzton — term for the modes - term for the tone [s.XIII-XIV] LmLPs.-Mur. summa 930: Tonus in musica equivoce adhuc dicitur et dividitur in tonum duarum et in tonum plurimarum notarum et in tonum minorem et in tonum maiorem. Tonus minor nihil aliud est quam consonantia duarum notarum dissimilium perfecta et prima, et huius consonantia dicitur intervallum, quasi intersticium sive distancia. ... Tonus maior est melodia plurimarum notarum unius cantus; proprietas eius maxime attenditur penes finem. al. LmLComm. Boeth. II p. 292, 10: Reymundus in musica sua: Tonus est regula, que de omni cantu in fine diiudicat; et iste vocatur tonus maior secundum Gregorium in primo libro musice sue. Et tonus minor secundum eundem est legitimum acuminis vel gravitatis spacium inter sonum ac sonum veluti inter cordam et cordam; vel tonus minor potest dici coherencia duarum vocum in sesquioctava proporcione. LmLPs.-Mur. mod. p. 100b: Et est notandum, quod tonus duobus modis est equivocum quoad tonum maiorem et tonum minorem. De minori vero pertinet quoad speculativam. De tono autem maiori pertinet ad practicam, quo utimur modo in ecclesia. Unde de tono maiori videndum est. De tono maiori. Tonus maior est regularis modulatio cantus plurimarum notarum, qui maxime attenditur penes finem.