syncopatio

syncopatio -onis f. 1. ‚Synkopierung‘ 2. Bezeichnung für die proportionale Verkürzung von Notenwerten — 1. ‘syncopation’ 2. term that designates the proportional shortening of note values 1 ‚Synkopierung‘ — ‘syncopation’ [syn.: saltus] a Definition [s.XV] LmLOrig. et eff. 17, 3: Sincopatio est, quando aliquis cantor aufert medietatem alicuius brevis et illa notulam subsequentem in proximam notulam indentat. LmLCompos. Natura 8b, 9: Est autem sincopacio unius note implicata particio in hunc modum, ut pars eius ad precedentis prolacionem note et pars ad sequentis prolacionem pertineat, et potest fieri in semibrevibus ut sic: (sequitur exemplum) aut in minimis ut sic (sequitur exemplum). b Gebrauch — usage [s.XIV] LmLIac. Leod. comp. 3, 4, 26: Pluries item si discantent pariter, unusquisque aut per fractiones, hokettationes, sincopationes, truncationes vel etiam saltus ita distincte se habeat, ut cum aliquo non discordet. al. LmLIoh. Boen ars 1, 14, 1: subtilia quedam posterius inventa sunt, que sincopationes vel saltus usualiter dicuntur: ut ex quo similis ante similem imperfici nequeat, quod ideo nota primo loco posita trahitur non ad notam proximo, sed tertio vel ulteriori loco positam, et cum ea computatur. al. LmLIoh. Boen mus. 4, 51: In sincopationibus insuper videmus sepissime mediam vel partem maiorem ipsius note in discordantiis disponi, dumtamen prima pars note in concordantia situetur. LmLIoh. Vetul. 54, 19: Etiam causa sincopationis praefatum tempus pluribus modis dividi potest in tres inaequales partes ut hic: (sequitur exemplum). Tunc prima pars erit imperfecta brevis valoris quinque minimarum, secunda erit sincopa de valore trium minimarum et tertia pars est minima, quae reducitur ad imperfectam brevem, quia sola non debet manere. al. LmLAnon. Couss. V p. 214, 7. al. LmLAnon. Vipiten. 9, 1: De sincopacione. Et nota unam regulam generalem de minori prolacione: quandocumque una semibrevis vel due vel plures mediant inter duas minimas vel inter valores, ut puta sunt pause et puncta, tunc omnes (ms. et ed.: omnies) intermedie sincopantur vel duplicantur. [s.XV] LmLProsd. exp. 61, 26. LmLUgol. Urb. 3, 8-4, 21: Nam si per longas fiat sincopa, per maximas vel maximam debent mediari, si per breves, per longam vel per longas, si per semibreves, per brevem vel per breves, et si per minimas sincopatio fiat, semibrevis habet mediare vel plures. al. LmLCompos. Natura 8b, 8: Subtilitas et magna amenitas neume intererit suo more competenti sincopacione uti in principio vel in fine clausule, ut sequitur: (sequitur exemplum). al. LmLContr. Et primo II 37 p. 143 (p. 464b): quarta et septima in discantu possunt esse species (sc. contrapuncti), et hoc in sincopacionibus... Ulterius sciendum, quod, quum fit sincopacio contra unam semibrevem, tunc prima non debet esse bona species; secunda potest esse ad placitum. al. 2 Bezeichnung für die proportionale Verkürzung von Notenwerten — term that designates the proportional shortening of note values [s.XV] LmLAnon. Couss. XII 11, 1: secundum musicum sincopatio sic diffinitur: Est valoris notarum ablatio, cuius duae sunt species, scilicet semiditas et diminutio. Semiditas est alicuius cantus medietatis ablatio et habet fieri in tempore imperfecto minoris prolationis imperfectae, et eius est tale signum ...:  ... Secunda species est diminutio et est alicuius cantus tertiae eius partis ablatio. Et habet fieri in tempore perfecto, tam prolationis perfectae quam imperfectae. Similiter in tempore [] imperfecto non minoris (ms.; ed.: brevioris), sed maioris prolationis, etiam tam perfectae quam imperfectae; et eius est signum non unum, sed plura ..., ut hic: ..., ut hic:  ..., ut hic:  ... vel sic:  (sim. LmLAnon. Salisb. 13, 1). al. LmLCompos. Cum igitur 1, 29: ambarum specierum sincopacionis, scilicet semiditatis et diminucionis, uti potest in duplis, prima quidem specie in composicione temporis imperfecti, secunda autem specie in composicione temporis perfecti. al. LmLAnon. Salisb. pr. 4. al. cf. LmLSachs K.-J., De modo componendi p. 60 sqq.