syncopa

syncopa -ae f. (συνκοπή) 1. ‚Synkope‘ (Unterbrechung und spätere Vervollständigung einer Mensureinheit) 2. Notenzeichen für eine Fermate — 1. ‘syncope’ (interruption and subsequent resolution of a mensural unit) 2. notational symbol for a fermata 1 ‚Synkope‘ (Unterbrechung und spätere Vervollständigung einer Mensureinheit) — ‘syncope’ (interruption and subsequent resolution of a mensural unit) a Definition [s.XIV] LmLIoh. Mur. lib. 9, 1: sincopa est divisio circumquaque figure per partes separatas, que numerando perfectiones ad [] invicem reducuntur; et potest fieri in modo, tempore et prolatione (inde LmLGoscalc. 3, 8 p. 176, 13. LmLAnon. Mediol. 8, 1. LmLProsd. exp. 73, 2. al. LmLProsd. mens. p. 224a. LmLUgol. Urb. 3, 8-1, 2. al. LmLFr. Gafur. extr. 11, 6, 1. LmLNicol. Burt. 3, 9, 41. LmLDiff. mus. 57-58. LmLAnon. La Fage III p. 242. LmLContr. Prima regula 45). LmLGoscalc. 3, 8 p. 176, 16: sincopa est aliquarum figurarum ab invicem per intermedia divisarum ad invicem reduccio (inde LmLNicol. Burt. 3, 9, 41). LmLTrad. Phil. III p. 10: Sincopa est partium (ms.; ed.: partim) seperatarum modi, temporis et prolationis reducentium ad earum totum secundum qualitatem et propriam ipsarum formam. LmLAnon. Couss. V p. 208, 2: sincopa est quo ad totum alicuius note mediante imperfecto vel divisio facta in modo, tempore vel prolatione. [s.XV] LmLProsd. ital. I p. 244b: sincopa in musica est divisio figure in suas partes cum mediis interpositis, que partes ad invicem reducuntur in numerando valorem ipsius note divise (sim. LmLProsd. ital. II p. 64). LmLUgol. Urb. 3, 8-1, 5: post praecedentem partem, in qua figurarum partes unitae sunt, ea pars sequitur, in qua medio aliquo separantur, quae separatio seu divisio sincopa nuncupatur. LmLIoh. Tinct. diff. 236: Sincopa est alicuius note interposita maiore per partes divisio. LmLGuill. Pod. 7, 23: Sincopa in proposito est ultime plurium atque similium figurarum immediate descriptarum per minorem omnes antecedentem secundum totum imperfectio, que etiam reductio alio nomine appellatur. Ipsa enim antecedens figura ad ultimam reducitur cum illa computanda. LmLFr. Gafur. pract. 2, 15: Sincopa in cantilena mensurabili est reductio notulae ultra maiorem vel maiores suas ad aliam vel ad alias, quibus conveniat in connumeratione. LmLAnon. Couss. I p. 438a: sincopa est reductio unius figurae ad aliam. b Gebrauch — usage [s.XIV] LmLIoh. Mur. lib. 5, 5: si punctus ponatur inter duas breves, dividit modum, nisi forte breves ille forent de tempore imperfecto, post quas vel ante quas reperiretur aliqua semibrevis sola, que per sincopam reduceretur ad dictam brevem puncto perfectionis punctatam. Si autem punctus ponatur inter duas semibreves, pro divisione temporis assignatur, nisi forte ille semibreves essent de minori prolatione, post quas vel ante quas inveniretur aliqua minima sola, que per sincopam reduceretur ad dictam semibrevem puncto perfectionis punctatam (inde LmLAnon. La Fage II p. 427. LmLProsd. exp. 53, 1. LmLProsd. exp. 54, 1. LmLUgol. Urb. 3, 5-3, 2. LmLUgol. Urb. 3, 5-4, 1. LmLFr. Gafur. extr. 11, 12, 10). LmLIoh. Mur. lib. 9, 3: Sincopa si fiat in tempore, aut fit in tempore perfecto vel imperfecto: si in tempore perfecto, tunc est reperire tres semibreves separatas vel valorem pro brevi perfecta, que ad invicem reducuntur perfectiones numerando; si in tempore imperfecto, est reperire duas semibreves vel brevem puncto perfectionis punctatam, cuius tertia pars ad aliquam semibrevem solam reducitur separatam, ut hic: (sequitur exemplum) (inde LmLGoscalc. 3, 8 p. 176, 26. LmLAnon. Mediol. 8, 6. LmLProsd. exp. 78, 1. LmLProsd. exp. 84, 1. al. LmLUgol. Urb. 3, 8-3, 1. al.). LmLIoh. Mur. lib. 9, 5: Et nota, quod numquam nota per sincopam debet reduci ultra pausam maiorem se (inde LmLGoscalc. 3, 8 p. 178, 7. LmLAnon. Mediol. 8, 12. LmLProsd. exp. 84, 1. al. LmLProsd. mens. p. 224a. LmLProsd. ital. I p. 246a. LmLProsd. ital. II p. 67. LmLUgol. Urb. 3, 8-5, 4. al. LmLFr. Gafur. extr. 11, 6, 11). al. LmLQuat. princ. 4, 2, 9. LmLIoh. Boen mus. 4, 175: sincopis fastiditi ad singultus properando, quos oketus dicimus. LmLGoscalc. 3, 8 p. 176, 13. LmLIoh. Vetul. 54, 10: Et per hoc signum perfectionis praedicta semibrevis sequens aut praecedens imperficere non potest praedictam brevem, quia per virtutem illius signi praefata brevis est sincopa et perfecta; et secunda dictarum semibrevium per regulas antedictas debet alterari, et ultima, quia non imperficitur ab aliquo, est perfecta. al. LmLIoh. Pipudi[] p. 43: nota, quod ab reductione notularum adeo invicem notatur sincopa. LmLAnon. Couss. V p. 176, 15: Et si brevis (ms. Paris BN Lat. 7369; ed.: breves) antecedet longam vel longas, tunc sola ultima imperficiatur, nisi punctus ponatur, et tunc erit perfecta. Et hec figura dicitur sincopa. LmLAnon. Couss. V p. 210, 11: nota per sincopam reducta ... debet colorari quam aliqua alia. al. [s.XV] LmLProsd. exp. 74, 2. al. LmLProsd. mens. p. 224a. LmLProsd. ital. I p. 244b: Et hec sincopa musicalis figurative sive similitudinarie sumitur ad sincopam gramaticalem, quoniam sicut in sincopa gramaticali abstrahitur sive separatur sillaba, scilicet media a dictione, ita in sincopa hac musicali separatur una pars figure alicuius ab alia (sim. LmLProsd. ital. II p. 64). LmLProsd. ital. I p. 246a: sunt tamen alique putantes vitare errorem supradictum tam in arte Italica quam in arte Gallica, qui in reducere volendo minimam per sincopam ultra pausam semibrevis figurant pausas valoris semibrevis, scilicet duarum vel trium minimarum ut hic: (sequitur exemplum) (sim. LmLProsd. ital. II p. 67). al. LmLProsd. ital. II p. 65: potest in omni mensura fieri talis sincopa. al. LmLUgol. Urb. 3, 8-1, 10: Cum autem in cantu aliquo minimae ad invicem sine medio computantur ita, quod duae minimae pro semibrevi minoris prolationis et tres pro maioris prolationis semibrevi ad invicem numerantur vel earum valor, tunc in his sincopa non dicitur habere locum, quia figura seu nota, quae semibrevis est, per suas partes separatas divisa non est. LmLUgol. Urb. 3, 8-4, 20: omnes notae sincopam efficientes debent separate et seorsum locari et aliquo mediante medio maiori seiungi. Nam si per longas fiat sincopa, per maximas vel maximam debent mediari, si per breves, per longam vel per longas, si per semibreves, per brevem vel per breves, et si per minimas sincopatio fiat, semibrevis habet mediare vel plures ... ubicumque inter maiores notas minores existant suam non complentes mensuram minores sincopam faciunt, et id, quod ad mensurae complementum deficit, ante vel post maiores reperire necesse est. LmLUgol. Urb. 3, 5-3, 33: si longae sint de modo minori imperfecto, punctus intermedius praecedentem longam perficit, quia perfectionis punctus est et valet unam brevem, ad quem pro complemento modi minoris imperfecti reducitur alia brevis vel valor per sincopam eqs. LmLUgol. Urb. 3, 8-4, 8: si sincopa fiat in maiori prolatione, ... tunc reperiendae sunt tres minimae separatae vel valor semibrevis maioris prolationis, quae minimae vel qui valor pro numerandis maioris prolationis perfectionibus ad invicem reducuntur. al. LmLIoh. Tinct. pr. 1, 6, 10. LmLFr. Gafur. extr. 11, 6, 1. al. LmLCompos. Natura 7, 9. al. LmLIoh. Tinct. contr. 2, 31, 3: Ornatur enim cantus, quando fit ascensus vel descensus ab una concordantia ad aliam per media compatibilia et per syncopas, quae interdum sine discordantiis fieri non possunt. al. LmLIoh. Tinct. alt. 1, 8. LmLIoh. Tinct. punct. 7, 4: punctus longae postpositus in modo maiori perfecto et modo minori imperfecto divisionis est, nisi brevis seu aequivalens praecedat aut sequatur eam immediate vel per syncopam, quia tunc punctus ipsae augmentationis erit. al. LmLNicol. Burt. 3, 9, 41. al. LmLGuil. mon. 6 p. 38: Modus autem istius faulxbordon aliter posset assumi apud nos ... tenendo easdem consonantias superius dictas tam in suprano quam in contratenore, possendo tamen facere sincopas per sextas et quintas, penultima vero existente sexta ..., ut inferius videbitur: (sequitur exemplum). al. LmLGuill. Pod. 7, 24. al. LmLFr. Gafur. pract. 3, 4: Quae vero per sincopam et ipso rursus celeri transitu latet discordantia, admittitur in contrapuncto. al. LmLAnon. Couss. I p. 438a. LmLAnt. Lucc. 11, 14-15. LmLContr. Prima regula 37-44. 2 Notenzeichen für eine Fermate — notational symbol for a fermata [s.XIV] LmLIoh. Boen ars append. 4, 26: Inveniuntur etiam sincope, videlicet note quadrate habentes in capite tractulum [] uncatum a dextra parte versus sinistram ut hic:  . Et tales note taliter coronate important pausam generalem ipsa pronuntiata sub uno anhelitu totiens, quotiens inventa fuerit.