suspirium

suspirium -i n. 1. Bezeichnung für eine Pause 2. Bezeichnung für eine Zäsur — 1. term for a rest 2. term for a caesura[] 1 Bezeichnung für eine Pause — term for a rest a allgemein — general [s.XIII] LmLLambertus mens. 265: Sed a duobus tantummodo fit truncatio, alternando unusquisque vocem suam, tam rectam quam omissam ita, quod inter eos pausula vel aliquod suspirium maius et minus non remaneat vacuum. b im Wert einer Brevis — with the value of a breve [s.XIII] LmLLambertus mens. 171: Tertia vero (sc. pausa) suspirium breve nuncupatur continens summitatem trium linearum et ponitur pro recta brevi. LmLLambertus mens. 177. LmLLambertus mens. 258: quandocumque inter duas longas figuras suspirium non in medio, sed iuxta latus alicuius figure positum invenitur, illa figura, cuius tractus propinquior erit, suspirium obtinet: utpote, si tractus propinquior figure precedentis extiterit, a parte finis eiusdem sumetur, si autem propinquior figure subsequentis extiterit, tunc a parte principii sumetur eiusdem ut hic: (sequitur exemplum) (inde LmLAnon. Emmeram. 3 p. 252, 29). LmLAnon. Emmeram. 3 p. 254, 40. LmLAnon. Emmeram. 3 p. 254, 45: De suspiriis hoc dixerunt: Suspiratio est apparentia pausationis, et hoc est positum, quia suspiratio potest fieri cum tractu vel sine, et recte brevis minor vel maior potest esse suspiratio (cf. Ioh. Garl. mens. 8, 9). LmLAnon. Emmeram. 3 p. 256, 11. c im Wert einer Semibrevis — with the value of a semibreve [s.XIII] LmLMens. Notandum quod 2, 3-5. LmLMens. Notandum quod 6, 4: Suspirium unam notam semibrevem valet vel dimidium tempus de linea ad lineam, de spatio ad spatium vix se extendens. d im Wert einer Minima — with the value of a minim [syn.: hoquetus] [s.XIV-XV] LmLAnon. Vipiten. 2, 4: una minima attribuitur duabus parvis pausis, que ascendunt de linia usque ad medi<e>tatem spacii. Et dicuntur ockatii seu suspiria. LmLAnon. Vipiten. 7, 11: Si eciam fit in minimis, ut, quando una parva pausa de linea ascendit usque ad demedium spacium, tunc significat unam minimam et ut frequenter, nisi ponitur in minori prolacione. Si autem ascendunt due, tunc due pausantur et ut frequenter, nisi in maiori prolacione, et sic dicuntur suspiria vel ocetii. LmLAnon. Couss. XII 6, 8: omnis pausa a linea ascendens ad medium spatii valet unam minimam et dicitur suspirium, quia suspirando pausatur. LmLIoh. Tinct. not. 2, 5, 4: Pausa minimae est tractulus quidam quovis colore formatus dimidietatem spatii occupans et a linea sursum protractus. Valor (ms. Bruxelles II 4147; ed.: Valet) autem huiusmodi pausae sicut et minima ... Vocaturque haec pausa vulgariter suspirium, quoniam suspirando aptissime mensuratur. LmLAdam Fuld. 3, 9. 2 Bezeichnung für eine Zäsur — term for a caesura [syn.: suspiramen, suspiratio] a als nicht mensurierte Pause — as an unmeasured pause [s.XIII] LmLHier. Mor. 25, 126 (p. 183): Que quidem disiunccio non pausa, sed suspirium dicitur et nihil aliud est quam apparencia pausacionis sine (ms. et ed.: sive cf. Ioh. Garl. mens. 8, 9) existensia unius scilicet instantis. LmLAnon. Couss. IV p. 61, 14: Est et alia pausatio, quae videtur esse pausatio et non est, et vocatur suspirium. Nullum vero tempus habet de se, sed capit suum tempus ex diminutione alicuius soni ante immediate. Quod quidem quandoque fit, quando cantores canunt, sive fuerit ibi tractus in libris sive non. [s.XV] LmLAnon. Mell. 1, 3. LmLAnon. Mell. 16, 1. LmLAnon. Mell. 16, 3: Est igitur pausa vel ad integrum vel ad tempus mensurate quantitatis omissio vocis. Sed suspirium est vocis obmissio vix perceptibilis quantitatis vel temporis. LmLAnon. Mell. 17, 1. LmLConr. Zab. chor. append. 2, 4: Suspiria in locis aptis, ubi non sunt verae pausae, convenienter facere. LmLCompos. Natura 1, 7: [] Carmen debet habere rectas interdum pausas sive suspiria propter refeccionem cantantis. Nullus enim diu canere potest sine anhelitus inspiracione. LmLCompos. Cum igitur 1, 7: in duplis solum utendum est suspiriis propter vocum paritatem. LmLCompos. Cum igitur 1, 18 glo. b als Notationszeichen — as a notational symbol [s.XIII] LmLPs.-Petr. Cruc. P 6, 6: Modi divisio, suspirium, acceptio syllabae taliter figurantur: . LmLPs.-Petr. Cruc. U 6, 6: Suspirium sic formatum / est signum breviter hanelitum retrahendi. [s.XV] LmLAnon. Mell. 16, 12: Qui etiam tractus unicus sive descendat vel ascendat a linea, dicitur suspirium vel suspiramen.