Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
sunnerlich
sunnerlich -ü-, sünder-, oft auch in hd. Lautform sonder- sonderlich: sunnerlich Mi 89 b . 1. besonders gut, vorzüglich: 'dorch zunderlyker vruntschop wyllen' (1375) UB. 18, 523; Mien Tähn sind nich to sünderlich (1742) Kohf. Hg. 29, 2 a ; sonderlich wir dat nich Wa. Adv.: Ick bin recht sünderlich ertagen (1742) Kohf. Hg. 29, 2 a ; hei was ... in sinen Antog nich sonderlich up 'ne Reis' inricht't Stillfr. Köst. 1, 114. 2. seltsam, sonderbar: dat is sonderlich, dat Sei ( Wo. ) dat nich kennen Ha Red ; is dat nich sonderlich? Ro Bentw ; dat kümmt em so sonderlich vör Wa Speck . Subst.: N. säd', …