Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
sülwern Adj.
Wossidia sülwern Adj. silbern Mi 89 a ; argenteus 'slvern' Chytr. 76; 'myn zulverne gordel' (1390) UB. 21, 380; '1 sulwernde lepel, noch 1 sulwernde mes myt enem sulwernden borden' (Wi) Schill.-Lübb. 4, 465 a ; 'slverne spille' s. Spill 2 n.; Rdaa.: dee (jem., der reich ist oder Glück hat) is mit 'n sülwern Läpel fodert Schw; dor ward nich jerer mit 'n sülwern Läpel in 'n Mund geburen Ratz. Mitt. 4, 3, 9; wen mit den sülwern Läpel in de Mund jung worden is ... ond nich mit ne höltern Kell, der is stännig in dat Recht Bri. 2, 84; dei (der Frigenwarwer ) hett sick 'n sülwern Läpel verdeint Gü …