Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
suckeler m.
suckeler , m. , ' zauderer ' brem.-ndsächs. wb. 4 (1770) 1090, vgl. mnl. suckeler chanceleur, titubator Plantijn thes. theut. ling. (1573) E e 4 a ; Kilian (1605) 541 . — hierzu und zu den zusammensetzungen ( wie suckeltrab, m., z. b. Doornkaat-Koolman ostfries. 3, 363 ) s. auch die entsprechenden sch- und z- formen.