succentor

succentor -oris m. 1. Bezeichnung für den Sänger der Begleitstimme 2. Bezeichnung für einen Sänger in untergeordneter Stellung — 1. term for the singer of the accompanimental voice 2. term for a singer of subordinate rank 1 Bezeichnung für den Sänger der Begleitstimme — term for the singer of the accompanimental voice [opp.: discantor] [s.IX-XII] LmLGloss. Boeth. mus. 1, 20, 43b: paraphonista, i. succentor. [s.XII] LmLAnon. Pannain p. 116: Item Iohannes: Dyaphonia est congrua vocum dissonantia. Hanc ergo dissonantiam discantum sive organum appellamus; agitur enim ad minus inter duos, scilicet discantorem et succentorem, quorum voces ab invicem disiuncte et concorditer dissonent et dissonanter concordent. Unde Guido. Discantus dicitur, quotienscumque suavis concordia in diversis vocibus reperitur ita videlicet, ut succentore cantum tenente alter per diversas neumas, similes vel dissimiles, convenienter discurrat et in singulis [] pausationibus ambo in eadem voce vel in quarta vel in quinta vel octava sibi respondeant. 2 Bezeichnung für einen Sänger in untergeordneter Stellung — term for a singer of subordinate rank [s.XV] LmLConr. Zab. mon. M 2: in hoc communi negotio cantus choralis, in quo nedum rectores scolarium, sed etiam eorum scolarii, succentores vel sublectores paene omnes aliquid praesumunt, saepe tamen sicut caeci de coloribus loquentes nimirum propter carentiam monochordi. LmLConr. Zab. mon. FF 1: Si qui forte fuerint prae ceteris plus studiosi et ad sciendum magis avidi, praecipue aliorum informatores ratione sui status existentes, ut scolarium rectores vel eorum provisores, succentores aut sublectores, qui ad profectum multorum per eos informandorum de usu monochordi adhuc plenius informari desideraverint, quam forte per haec praesentia sine vivae vocis oraculo et ocularis ostensionis admiraculo potuerint.