sonus principalis

sonus principalis Bezeichnung für die Grundform einer Differenz („Saeculorum amen“-Formel) — term that designates the principal form of a differentia (‘saeculorum amen’ formula) [s.XI] LmLBerno prol. 10, 1: Hoc tamen interim breviter notandum, quod omnis principalis sonus, sive ille sit autentici cuiuslibet, sive plagis eius, semper a finali suo, in quem regulariter desinit, incipiat (inde LmLCant. In defect. p. 88. LmLTon. Vatic. 12, 3 p. 192). LmLBerno ton. p. 103a: At vero hae (sc. antiphonae), quae secuntur, licet in eodem loco inchoent, magis tamen principali sono per diapente respondent. LmLFrut. ton. [] p. 160: Sequentes quoque antiphonae et earum similes eiusdem sunt soni, licet a quibusdam ad alium soleant cantari. Sed si principia earum cum fine comparentur ita, ut finitae reincipiantur, facile comprobatur, quod ab ipso finali ordiantur et principali sono iure adscribantur. ibid.: „saeculorum amen“ supra per diapente, ubi et inceptio eius est, finit; cantus vero a finali incipit, sed post initium cantilenae variando se dignoscitur a principali sono differre. Nam statim se subrigit et in prima vel secunda vel tertia vel etiam quarta syllaba in diapente, ubi et „amen“ finitur, surgit. [s.XII] LmLTon. Vatic. 12, 3 p. 192: Principalis sonus dicitur, qui, sive autentus ... sit aut plagalis, a finali suo, in quem regulariter finit, incipit. Principalis itaque sonus incipit in ⋅D⋅ finali. LmLTon. Vatic. 12, 5 p. 203: Principalis sonus (sc. tercii toni) in ⋅E⋅ et ⋅c⋅ incipit. Tres habet differencias. al. saepius