Hauptquelle · Köbler Ahd. Wörterbuch
skiuhtīg Adj.
skiuhtīg , Adj.
- nhd.
- flüchtig, furchterfüllt
- ne.
- fugitive (Adj.)
- ÜG.:
- lat. fugere (= skiuhtīg sīn) N, metu agitare (= skiuhtīg gituon) N
- Vw.:
- s. lioht-
- Q.:
- N (1000)
- I.:
- Lüs. lat. fugax?
- E.:
- s. skiuhen
- W.:
- nhd. (ält.) schüchtig, Adj., schüchtern, DW 15, 1828